Waarom ik stopte met prompts en weer begon te tekenen.

Ik trok een streep. **Letterlijk.** Ik was het beu. De overdaad aan informatie in onze bedrijven is verstikkend geworden. We verdrinken in de ruis: PowerPoints waarvan je na vijf minuten in slaap valt, eindeloze stromen data zonder context, en rapporten die alleen maar dikker worden om gewichtig te lijken. ## De valstrik van de kunstmatige perfectie Toen AI-generatoren opkwamen, dacht ik even dat het de oplossing was. Maar na talloze prompts besefte ik de ironie. Ik probeerde met een machine een menselijke boodschap over te brengen. Ik probeerde het beeld in mijn hoofd te vangen in een prompt die mijn visie moest weergeven. Het resultaat? Iets wat er perfect uitzag, maar zonder _'smoel'_. Middelmatigheid verpakt in pixels. Een herhaling van wat er al is. En de beloofde efficiëntiewinst? In plaats van een half uurtje te schetsen met volle focus, zat ik nu een half uur zonder enige voldoening te prompten en te tweaken. In onze bedrijven zien we hetzelfde: AI-geratel dat slim lijkt, maar vaak alleen maar méér tekst produceert waar we vervolgens weer aan AI moeten vragen: "Wil je dit even voor me samenvatten?" We bouwen machines om de ruis te managen die we met andere machines hebben gecreëerd. ## De stilte van de stylus Ik pakte opnieuw mijn tekengerief — mijn tablet met de Concepts app — en begon weer zelf te tekenen. Geen voorgekauwde vormen, geen automatische uitlijning. Gewoon een leeg blad en een intentie. Er gebeurde iets magisch: **het werd stil in mijn hoofd**. Flow. Om zelf iets te tekenen, moet je namelijk kiezen. Je kunt geen ruis tekenen. Een tekening dwingt je om door de complexiteit heen te snijden en alleen datgene op papier te zetten wat er echt toe doet. Je wordt de filter, de vertaler. ## De kracht van de wiebelige lijn Mijn schetsen zijn misschien niet perfect. Ze zijn wat wiebelig. De lijnen lopen soms niet helemaal recht. Maar ze hebben iets wat geen enkele AI of PowerPoint kan kopiëren: _intentie_. In een tijd van kunstmatige, zielloze perfectie is een handgemaakte schets het eerlijkste wat je op tafel kunt leggen. Het laat zien dat er een mens aan de andere kant van de tafel zit die de tijd heeft genomen om na te denken. Om te fileren. Om de essentie te vinden. Mensen connecteren namelijk niet met machines. **Ze connecteren met mensen**. Of het nu op een whiteboard is tijdens een meeting of op de achterkant van een servet tijdens een goed gesprek: als je het niet kunt tekenen, begrijp je het waarschijnlijk zelf nog niet goed genoeg.